قرارداد نفتی ایران IPC چیست؟ تفاوت IPC با قرارداد بیع متقابل چیست؟

قرارداد نفتی ایران IPC چیست؟ تفاوت IPC با قرارداد بیع متقابل چیست؟

اخیرا شرکت ملی نفت ایران برای تعدادی از میادین نفتی خود قراردادهایی را با یک پیمانکار که متشکل از چند شرکت از جمله شرکت توتال فرانسه است را منعقد کرده است که به قرارداد نفتی ایران یا IPC و قرارداد نفتی توتال معروف شده اند. در این نوشته به توضیح مفهوم قرارداد IPC و مقایسه آن با دیگر قراردادهای نفتی که از نوع بیع متقابل بوده اند، می پردازیم.

قرارداد جدید نفتی که شرکت ملی نفت ایران با یک پیمانکار منقعد کرده است به IPC که مخفف Iran Petroleum Contract یا همان «قرارداد نفتی ایران» معروف شده است. می توان گفت که این قرارداد جدید نفتی به دلیل برخی از تفاوت ها با قراردادهای قبلی نفتی که از نوع بیع متقابل(Buy back) بوده اند، به IPC معروف شده اند. این قرارداد جدید نفتی که شرکت نفت توتال(Total) فرانسه را نیز دخیل کرده است با یک پیمانکار که در واقع یک شرکت مشترک شامل شرکت های ایرانی و پیمانکار خارجی است، منقعد شده است. این شرکت تحت عنوان JOC به معنای «شرکت عملیات مشترک»‌ (Joint Operating Company)  منعقد می‌شود. JOC متشکل از یک شرکت نفتی خارجی است که در خارج از ایران به ثبت رسیده به علاوه یک شرکت ایرانی که در ایران به ثبت رسیده و/ یا یک شرکت دیگر که علی‌الظاهر می‌تواند ایرانی یا خارجی باشد. مجموع این سه شرکت که این شرکت را شکل می دهند، در قراردادهای جدید نفتی پیمانکار نامیده می شوند، مفاد این قرارداد بطور کلی شامل کلیه عملیات نفتی از اکتشاف و حفاری گرفته تا توسعه و بهره‌برداری و ازدیاد برداشت را شامل می‌شود.

ویژگی ها و مفاد این قرارداد جدید نفتی IPC با توتال شامل موارد زیر می شوند:

  • مدت قرارداد 20 تا 25 سال که در مقایسه قراردادهای بیع متقابل 5-10 سال هستند.
  • در قراردادهای بیع متقابل شرکت زیرمجموعه ی شرکت ملی نفت ایرانی به عنوان مالک و کارفرما محسوب می شد، اما در این قرارداد جدید، شرکت زیر مجموعه شرکت ملی نفت ایران با یک شرکت داخلی و شرکت خارجی یک همکاری مشترک را شکل می دهند.
  • در این قرارداد هزینه های سرمایه ای(Capex) از پیش تعیین شده نیست و آن شرکت مشترک(JOC) امکان تغییر در هزینه های سرمایه ای را در صورت لزوم دارد. بودجه و برنامه سالانه توسط این شرکت مشترک تهیه و تایید می شود.
  • ریسک سرمایه گذاری در هر میدان نفتی در این قراردادها لحاظ شده که سبب می شود مبالغ بالاتری به شرکت نفت بین المللی(International Oil Company) با توجه به ریسک پرداخت شود.
  • جبران هزینه های انجام شده و همچنین مبلغ به ازای هر بشکه نفت استخراجی بصورت نقد یا به نحوی دیگر به این شرکت مشترک پرداخت می شود.
  • امکان انتقال به مراحل مختلف بهره برداری از مخازن نفت از جمله اکتشاف، توسعه، تولید وغیره را میسر می سازد.
  • در این قرارداد نفتی جدید شفافیت مالی بیشتری است، ضمن اینکه 51% از بودجه پروژه باید در ایران هزینه شود اما سهم شرکت ایرانی و خارجی بسته به میزان سرمایه گذاری و نوع هر کدام از پروژه ها متغیر است.

در مقابل در قراردادهای بیع متقابل(Buybacks) شرکت سرمایه‌گذار خارجی کلیه وجوه سرمایه‌گذاری و همچنین نصب تجهیزات و راه‌اندازی و انتقال تکنولوژی را برعهده می‌گیرد و پس از راه‌اندازی، به کشور میزبان واگذار می‌کند. بازگشت سرمایه و همچنین سود سرمایه از طریق فروش محصولات بدست می‌آید. بطور کلی در قراردادهای بیع متقابل در هر صنعتی یک طرف قرارداد ماشین‌آلات، تجهیزات تولیدی یا یک کارخانۀ کامل از سوی یک عرضه‌کننده به کشور دیگری صادر می‌گردد و در مقابل، محصولاتی که به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم به‌ وسیلۀ همین تسهیلات تولید شده بابت تمام یا بخشی از بهاء این تسهیلات، در مدت زمان معینی دریافت می‌شود. مزیت این نوع قراردادها این است که شرکت خارجی یا شرکت خصوصی مالکیت و تسلط کمتری بر منابع نفتی دارد و در بسیاری از کشورهایی که قوانین آنها هرگونه مالکیت بخش‌خصوصی یا خارجی در صنعت نفت را منتفی می کنند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

منبع: منابع اینترنتی و وبسایت توانا انرژی

چه امتیازی به این مقاله می دهید؟
1
2
3
4
5
averageامتیاز: 4.5
sigmaمجموع آرا: 4

ایشان مولف مقالات سایت چگانه هستند

تعداد کل مقالات: 839
تعداد کل نظرات : 156
تعداد کل آرا: 2057
تعداد کل بازدیدها: 399561


نظرات کاربران


(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)