روش های درمان ناراحتی ها و مشکلات دیافراگم لگنی

روش های درمان ناراحتی ها و مشکلات دیافراگم لگنی

مشکلات و بیماری های دیافراگم لگنی بعضا علائم و عوارض جدی ایجاد نمی کنند و نیازی به درمان خاصی ندارند. با این حال، درمان بیماری های دیافراگم لگنی در مواردیکه علائم و عوارض این بیماری های برای فرد آزاردهنده است و فعالیت های زن را محدود می کند، باید انجام شود.

بعلاوه زنان می بایست اقداماتی به منظور بهبود بیماری دیافراگم لگنی خود یا به منظور کاهش ناراحتی های ناشی از این بیماری انجام دهند.

درمان های بیماری های لگنی به سه دسته درمان های غیرجراحی، درمان جراحی و درمان ترکیبی تقسیم می شوند.

درمان های غیرجراحی که در درمان بیماری های دیافراگم لگنی انجام می شوند به شرح زیر هستند:

تربیت یا تنظیم ماهیچه دیافراگم لگنی(Pelvic Floor Muscle Training/PFMT) که مجموعه ای از تمرینات ورزشی شامل فشرده کردن، آزاد کردن ماهیچه های دیافراگم لگنی می شوند. این تمرینات ورزشی اگر بطور منظم و صحیح انجام شوند می توانند علائم بیماری ها و مشکلات دیافراگم لگنی مانند افتادگی ارگان های لگنی را از بین ببرند. با این حال این تمرینات و تربیت دیافراگم لگنی نمی تواند افتادگی ارگان ها را تصحیح کند.

تزریق عامل حجم دهنده(Bulking agent) به نزدیکی دهانه مثانه و پیشاب راه می تواند بافت را ضخیم تر کرده و دهانه مثانه را مسدود کند. تکرار این تزریق ها در طی دوره ای می تواند مفید باشد.

درمان دارویی: درمان دارویی به منظور درمان کنترل مشکلات مثانه یا جلوگیری از شل شدن مدفوع و تحرکات زیاد روده، انجام می پذیرد.

استفاده از پِسِری واژن(Vaginal Pessary) که یک دستگاه پلاستیکی است که برای درمان انواع افتادگی اندام های لگنی و بهبود کنترل مثانه انجام می شود. این دستگاه در داخل واژن زن قرار می گیرد تا اندام های لگنی او نگاه داشته شود.

درمان جراحی

در برخی از موارد، جراحی بهترین گزینه درمانی است، بویژه اگر دیگر درمان ها مفید نباشند. برخی از این جراحی ها بصورت سرپایی انجام می شوند.

جراحی برای درمان افتادگی: در این روش درمانی جراحی شامل رفع افتادگی و بازسازی نگهدارنده دیافراگم لگنی است. روش های مختلفی به منظور انجام این کار وجود دارد که بسته به نوع افتادگی و عوامل دیگر دارد. بعضا زنان مبتلا افتادگی رحمی عمل هیسترکتومی(برداشتن رحم) را دارند. معمولا جراحی های رفع افتادگی اندام لگنی به همراه جراحی های کنترل مثانه انجام می شود. روش کولپکلسیس(Colpocleisis) که در ان افتادگی اندام لگنی با باریک کردن و کوتاه کردن واژن انجام می شود. این روش جراحی ریسک کمی داشته و خوب عمل می کند، اما برای زنانیکه می خواهند رابطه جنسی مقعدی داشته باشند، گزینه مناسبی نیست.

جراحی برای مشکلات کنترل مثانه: جراحی برای درمان مشکلات نگاه داشتن ادرار به دلیل فشار روی مثانه روش درمانی خوبی است. بدین منظور دو روش جراحی بیشتر کاربرد دارد.

استفاده از نوار توری(Mid-urethral sling): در این روش جراح یک نوار توری یا اسلینگ(Sling) را برای نگهداشتن مثانه در جایگاه خود در بدن قرار می دهد.

کلپوسسپنشن(Colposuspension) که روش جراحی است که در آن مثانه در جایگاه صحیح خود قرار می گیرد و با محفوظ کردن آن در دیواره واژنی و بافت دیافراگم لگنی نگاه داشته می شود.

جراحی برای مشکلات کنترل روده: این روش جراحی برای درمان آسیب های وارد به ماهیچه اسفینگر(Sphincter) یا درمان نوع خاصی از افتادگی اندام های لگنی انجام می شود.

لازم به ذکر است که همه زنان گزینه های خوبی برای درمان بیماری های دیافراگم لگنی از طریق جراحی نیستند. در واقع بطور کل زنانی که می خواهند بچه دار شوند بهتر است که جراحی ناحیه لگنی نداشته باشند. ضمنا افتادگی حتی بعد از جراحی ترمیمی افتادگی اندام لگنی نیز ممکن است روی دهد.

درمانی های ترکیبی بیماری ها و مشکلات دیافراگم لگنی

این روش های درمانی در واقع در مواردیکه که ترکیبی از مشکلات لگنی در زن وجود دارد – مانند افتادگی رحم و تکرر ادرار- استفاده می شوند. بعضا ممکن است درمان ترکیبی در واقع استفاده از روش های درمانی مختلف به منظور درمان مشکلات و بیماری های دیافراگم لگنی باشند مانند ترکیب روش های ورزش درمانی و جراحی. محققان و متخصصان پزشکی این حوزه به دنبال ابداع چنین روش های درمانی ترکیبی هستند تا بهترین نتیجه را از رویه های درمانی بگیرند.

چه امتیازی به این مقاله می دهید؟
1
2
3
4
5
averageامتیاز: 0
sigmaمجموع آرا: 0

ایشان مولف مقالات سایت چگانه هستند

تعداد کل مقالات: 873
تعداد کل نظرات : 291
تعداد کل آرا: 3084
تعداد کل بازدیدها: 900537
روش های درمان ناراحتی ها و مشکلات دیافراگم لگنی
چه امتیازی به این مقاله می دهید؟
1
2
3
4
5
averageامتیاز: 0
sigmaمجموع آرا: 0


نظرات کاربران


(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)